dinsdag 2 februari 2010

Crimineel
Marihuana kent vele helende kenmerken. Het is een plant die mensen kan helpen. Wat kan daar nou mis mee zijn als we wel tabak en alcohol toestaan? Het niet inzien van de helende werking van marihuana is crimineel.
Jos Stone, gisteren in Metro.

Labels: , ,



zaterdag 7 november 2009

Osdorp Posse Forever
Column voor de EssensiE, door D.C. Lama

De eerste keer dat ik de Osdorp Posse zag was tijdens hun debuut op de Nederlandse televisie in het VPRO-programma Onrust. Laat ik het maar eerlijk zeggen: ik vond het kut. Het was in de tijd dat mensen bij het horen van de naam Hip Hop meestal nog in de lach schoten en dan dachten dat je iets met de lolobal bedoelde. Maar ik was geen fuckin 10 meer, ik was al bijna 16! Ik wilde geassocieerd worden met Boogie Down Productions, Public Enemy, EPMD, Biz Markie, Doug E. Fresh en Grandmaster Flash, maar wie ook maar iets meer van Hip Hop meende te weten noemde dan Miker G. & DJ Sven. Ik stond dus erg sceptisch tegenover iedere Nederlandse rapper en wilde er eigenlijk ook helemaal niet naar luisteren. En daar waren dan ineens die langharige blanken uit zo�n Amsterdamse buitenwijk, die in mijn ogen iets cabaretesk meenden te mogen doen met fuckin Ice Cube en andere NWA! Hoe moest ik dat de volgende dag op school nou weer verantwoorden, waar Hip Hop nog altijd in ��n zin werd genoemd met Tic-Tac, jojo�s en Holly Hobbie.

Maar Hip Hop verbroedert, en cannabis trouwens ook. Toen ik al een eind op weg was in de twintig, zag ik de Osdorp Posse voor het eerst in levende lijve tijdens het Highlife Festival in de Ahoy (met verder o.a. met Cypress Hill en Herman Brood). Ik had toen al geen imago meer hoog te houden en kon eindelijk onbevangen zien wat het was: dope! Wat ik al die tijd gemist had haalde ik weer in en een kleine vijf jaar later, na de presentatie van mijn enige uitgebrachte verhalenbundel Hasjstickie Drugs (dit jaar exact 10 jaar geleden), stelden Def P. en Seda voor om wat verhalen tijdens hun show in Tivoli voor te lezen. Ik was toen nog niet de Koning Lama on stage als ik nu ben. Ik had wel eens op een podium in een klein caf� wat verhalen voorgelezen, en tijdens mijn boekpresentatie in coffeeshop De Dampkring, maar tussen twee optredens door in een poppodium?

Na het laatste nummer van het voorprogramma De Onderhonden zou ik drie of vier verhalen doen, zo hadden we afgesproken. Vanachter het podium zag ik Def P. en zijn kennel heen en weer rennen, terwijl men tot halverwege de zaal in de lucht sprong. �We zijn zo terug met de Osdorp Posse,� riep Def P. na de laatste tonen: �Maar nu eerst schrijver D.C. Lama met zijn boekje!� Daar stond ik, klaar om voor te lezen, terwijl nog verschillende mensen bezig waren weer op de grond te landen. �Via een advertentie in de krant kwam ik in contact met mevrouw Groskamp: ze zocht iemand die drie maanden op haar huis wilde passen,� luidde de eerste zin van Lego: het voor te lezen verhaal waarin na een uitgebreide situatiebeschrijving een surrealistisch verhaal ontspint, dat uiteindelijk tot de clou leidt die al het voorgaande in een ander perspectief zet. Maar het publiek deed wat ik ook altijd na afloop van een optreden doe: het stelde elkaar vragen als �bier?� en liep naar de bar of plee. Ik zou nog heel lang op het podium staan, merkte ik al direct. Het leek een eeuwigheid te duren voordat ik de bladzijde kon omslaan, en dan nog eens anderhalve pagina moest lezen voordat we bij het einde waren.

Ik besloot het ook maar bij dat ene verhaal te laten, en kreeg aan het einde van mijn verhaal (�Van de wiet was geen spoor meer te bekennen�) applaus van welgeteld drie personen, die als enige ook hadden gelachen. Terug in de kleedkamer vroeg Seda mij verbaasd waarom ik alweer zo snel terug was. Ik vertelde hem over de reacties en zei hem dat het zinloos was. �Maar er luisterden toch drie mensen!� was zijn verontwaardigde reactie. �Daar gaat het om. Niet om wie er niet luisterde! Daar moet het nooit om gaan!�

En dat gold, geldt en zal natuurlijk ook altijd voor de Osdorp Posse blijven gelden: toen, nu en in de toekomst. En hoe langer de band uit elkaar is, hoe minder luisteraars er waarschijnlijk zullen zijn. Maar zoals KRS One ons al leerde: We will be here forever! Of om de heren zelf te quoten: De Osdorp Posse gaat nooit verloren! Want of het nu 20, 14 of 10 jaar geleden is: alles leeft tot op de dag van vandaag gewoon voort.

Labels:



zondag 4 oktober 2009

Cannabisativa America
Door D.C. Lama, Che & Macro
Protestnummer uit 2005 tegen de uitlevering van drugsverdachten aan de Verenigde Staten. Nu met diaclip!

Kijk voor meer videos op www.youtube.com/user/KoningLama1

Labels: , ,



vrijdag 11 september 2009

Nog steeds onbeantwoord

Zie voor een toelichting op de vragen hier.

Labels: , ,



maandag 31 augustus 2009

Oude filmpjes, nieuw online
DC Lama met The Beatbusters tijdens het Lezersfeest in de Bibliotheek van Rotterdam, 11 november 2000.


Meer filmpjes op www.youtube.com/user/KoningLama1. Je kunt je daar ook op nieuwe filmpjes abonneren!

Labels: , ,



zondag 2 augustus 2009

Summer Jam 2009
Column door D.C. Lama voor de EssensiE van augustus 2009

Met het (voorlopige/definitieve???) einde van het Eindhovense Reggae Sundance, moest er een alternatief worden gezocht. Er zijn tenslotte niet alleen christenen die het met slechts ��n kerkdienst per jaar doen; ook een hippierasta als ik wil toch ieder jaar zeker ��n meerdaagse liturgie. De ene gemeenschap doet het met kerst; de andere bij voorkeur midden in de zomer. De ene gemeenschap gebruikt daarbij een hostie; de andere een door christenen verboden sacrament.

De 24ste editie van Summer Jam in Keulen leek mijn vriendin en mij het beste alternatief. Van vrijdag 3 tot en met zondag 5 juli traden daar o.a. Bunny Wailer, Groundation, U Roy & Pablo Moses, UB40 (wat was dat slecht!), Jaqee (wat was dat goed!), Michael Franti & Spearhead, Buju Banton, Sly & Robbie, Patrice, Junior Kelly en enkele Duitse bands op. Het enige nadeel: Keulen ligt in Duitsland. Dat nadeel zit niet in de afstand: met de trein ben je vanaf Amsterdam CS in 2,5 uur op K�ln Hauptbahnhof. Dat zit ook niet in de taal, weil mein Deutsch nog best zu toen iest f�r Gesprekken in jedem gefall. Nee, dat nadeel heeft te maken met de ongemakkelijke manier waarop Duitsers met ons sacrament omgaan. Want Nederlanders zeuren wel eens dat ons drugsbeleid niet aan buitenlanders is uit te leggen, maar zou een Duitser mij nou eens kunnen vertellen hoe dat bij hun zit? Op de site van Summer Jam staat �Any contact with Cannabis products remains basically illegal.� Basically ja, maar wat houdt dat in? Dat Summer Jam door Smoking vloeitjes wordt gesponsord, maakt het beleid ook niet inzichtelijker. Net als de toevoeging op de site: �The legal situation is still complicated and regionally non-uniform. The consequences of an offence are not calculable.�

Niet berekenbaar. Ik besloot het de vijf dagen met slechts een fotorolletje aangedrukte Lamaweed from the balcony te doen. LWftB is Lama-high, maar een fotorolletje wiet is toch niet wat ik gewend ben van Reggae Sundance, waar ik er (met iets meer gemak) toch al snel een vol appelstroopbakje doorheen rook. Een regelmatig naar Duitsland treinende vriendin was echter meerdere keren door douanehonden besnuffeld; ik wist niet wat er op het terrein voor opsporing plaatsvond, en ik had nou eenmaal net iets meer zin in het festival dan in weer een persoonlijk legalize-statement. Eerlijk gezegd ben ik ook wat bang voor Duitsers in uniform, en al helemaal voor wat ik hen misschien zou verwijten in een discussie over vrijheden. Maar zo�n discussie werd mij op de heenreis bespaard. Er liep weliswaar iemand met een hond door de trein die �Politie!� riep, maar volgens mij was dat een grap.

In de S-Bahn naar het park van Summer Jam, informeerde ik bij een Duits meisje (rastavlechtjes en kleding in de bekende kleuren) naar wat ons op het terrein aan security te wachten stond. Ze kwam er voor de negende keer en voorspelde ons een nu al bomvol park (er werd al sinds maandag gekampeerd), een relaxte sfeer en een meertje waarin je overdag heerlijk kon zwemmen. Er liep volgens haar vrij veel politie rond, voor wie je je joint beter kon verbergen. Als ze iets vonden, doorzochten ze je tent en werd je meegenomen. Je kreeg dan �meestal een boete of zoiets�, ook al zo�n duidelijke omschrijving. Ik was weer eens blij met mijn huidskleur, want als blanke kom je er bij politiewillekeur meestal net iets soepeler van af. Toch schrok ik mij de tyfus toen de tent eenmaal stond, het lijf ge�nhaleerd had en wij op weg naar de Donnerstag Welcome-party ineens een groep van zeker 20 Duitse agenten in looppas op ons af zagen komen. Ze passeerden ons, maar waren er zeker niet alleen voor de show. De volgende dag zagen we naast ons een jongen (niet blank) onder toeziend oog der Polizei zijn tent afbreken en door 6 man worden afgevoerd. Het spijt mij voor allen wie van mij de revolutie verwachten, maar ik zei er niets van en verstopte ondertussen mijn voor de tent liggende fotorolletje onderin mijn tas. Bij alle tenten naast ons; op de paden in het dichtbeboste park; rond de diverse tenten met soundsystems; overal werd openlijk geblowd. Maar zodra de macht zich vertoonde kroop het vrije volkje even nederig terug in de schedel. Ik ook.

Tussen de hekken naar de podia werd iedereen gefouilleerd. Het fotorolletje zou ik waarschijnlijk uit mijn zakken moeten halen en zou dan direct de inhoud verraden, dus stopte ik mijn wiet los in mijn kontzak, waar het door zo�n V-mannetje alvast wat werd verkruimeld. A-Irie, vond ik het allemaal. Pas na een goede LWftB-joint viel het me op dat mensen op het veld allemaal openlijk draaiden en rookten en waande ik mij in het vertrouwde Eindhoven. Legalize it! klonk het van het podium, en ik realiseerde mij dat dat met de blowers zelf begint. Daar hard aan werkend, wensten wij al snel dat we gewoon wat meer mee hadden genomen. Maar gelukkig zijn er ook in Keulen vrienden.

www.summerjam.de

Labels:



maandag 21 juli 2008

North Sea Reggae Sundance Legalize!
Column uit 2007 voor de EssensiE door D.C. Lama

Ik heb ze er de afgelopen (acht, negen, tien?) jaren allemaal minimaal ��n keer gezien: Alpha Blondy, Israel Vibration, Steel Pulse, Julian Marley, Lee �Scratch� Perry, Toots & the Maytals, Burning Spear, Don Carlos, Morgan Heritage, Barrington Levy, Sly & Robbie, Eek a Mouse, The Wailers, Aswad, Lucky Dube, Rico Rodriguez... en aangezien de Legalize!-demonstratie tegenwoordig meer een soort boekenmarktje is waar een restantje intellectuelen hun verbazing en woede over de politieke idiotie uiten, lijkt het me beter voortaan dit Eindhovense ganja-evenement te bestempelen als de ware publieke roep om cannabislegalisatie: Reggae Sundance! (Zoals ook al die goedbedoelde multiculturele festivals qua verscheidenheid aan publiek in het niet vallen bij dit festival.)

Ruim een decennium ging ik elk jaar naar het North Sea Jazz Festival in Den Haag en zag daar mijn helden als James Brown, Bootsy Collins, George Clinton, Maceo Parker, BB King, Herbie Hancock, The Roots, Santana, Wilson Pickett, Spearhead, Marcus Miller en Seven Eleven en U-Gene & Oh Jay (vergeet nooit je vrienden te noemen!) en zelfs The Skatalites, maar in Rotterdam ben ik nog nooit naar dit evenement geweest. Niets tegen die stad (hoewel: het is wel de bakermat van de house!), maar er zit bij ieder festival een grens aan de mate waarin een mens zijn stokstijf stilstaande, door het concert heen ouwehoerende medemens kan verdragen; en uiteraard een grens aan de toegangsprijs (inclusief drie dagen pissen, je jas ophangen en voor 1 euro per dag een gekopieerd A4'tje ontvangen om het definitieve programma te mogen weten). Ik weet zeker dat ik daar ook dit jaar weer hele mooie momenten heb gemist, maar de spirit daar zal het dak van Ahoy er nooit afblazen. Nee, dan Reggae Sundance. Daar is het dak er bij voorbaat al nooit geplaatst.

In het Congresgebouw in Den Haag kende ik vrijwel iedere shortcut om zo snel mogelijk van iedere willekeurige zaal naar de andere te lopen, daarbij de traag lopende massa�s zoveel mogelijk ontwijkend (jazz); in Eindhoven was er altijd slechts ��n lange grasmat met slechts ��n podium onder het immer schijnende zonnetje (reggae). Wie zich voor vele euro�s de toegang tot het NSJ had weten te verschaffen, leek de plek waarop hij of zij recht meende te hebben met een voetbalmuurachtige constructie te verdedigen, eventuele passanten bij voorbaat met een ge�rgerde blik attaquerend; bij Reggae Sundance houdt eenieder voldoende afstand om relaxed naar voren en achteren te kunnen banjeren.

Het mooiste aan Reggae Sundance is dat de naam geen woord gelogen is. Als intellectueel (ook ik was dit jaar tenslotte op Legalize!) sta ik uiteraard wat sceptisch tegenover het fenomeen zonnendans, maar na tien edities -waarbij het geregeld op iedere andere plek in Nederland regende, terwijl ik moest opletten in de felle zon wel voldoende water te drinken-, lijkt mij dat de statistieken vooral laten zien dat de huidige wetenschappelijke theorievorming aan een flinke inhaalslag toe is. Mede daarom ben ik ook geneigd mee te gaan in de meest gangbare theorie daarover op dit festival: Jah Rastafari!

En omdat ik als openlijk spiritueel blower toch nooit serieus zal worden genomen, schroom ik ook niet de volgende, waar gebeurde anekdote op papier te zetten: Tijdens ��n nummer, van ��n artiest, op ��n van de edities (dat ik het �wie, waar en wanneer� niet meer precies weet, maakt de kans ook een stuk kleiner dat dit als wetenschappelijk bewijs zal tellen), werd het nummer�Jah will lead us through the storm� (of �through a cloudy day� of zoiets) ingezet. Juist op dat moment trekt ��n klein wolkje voor de zon, en begint het ineens flink te waaien en wordt het een stuk donkerder op het terrein. De tekst van het nummer kunt u waarschijnlijk zelf wel verder invullen, maar de boodschap was in ieder geval dat het uiteindelijk wel allemaal goed zal komen. En bij de laatste tonen van het nummer, inderdaad, is het wolkje aan de zon voorbij getrokken en is het weer prachtig weer.

Reggae Sundance: 8-10 augustus 2008. Zie www.panic.nl

Labels:



maandag 9 juni 2008

Derrick Morgan meets the High Notes in Amsterdam
(Rude Rich Records - Sonic) Recensie voor Zone 5300, zomereditie 2008

Derrick Morgan mag gerust een skalegende worden genoemd. De 68-jarige Jamaicaan behoort tot de grondleggers van het nationale muziekgenre en misstaat niet in het rijtje Desmond Dekker, Toots and the Maytals en Prince Buster. (Bob Marley is een categorie apart.) Met de emigratie van veel Jamaicanen bereikte deze voorloper van de reggae in de jaren �70 Engeland, waar het met punkinvloeden groepen als The Selecter, Madness, Bad Manners en The Specials voortbracht. Van daaruit werd de rest van Europa besmet, daarbij geholpen door het feit dat ska, net als punk, een vrij eenvoudig genre is: wie een paar akkoorden kan spelen en de maat een beetje op de 2 en de 4 kan houden, speelt al snel aanstekelijke dansmuziek. Vandaar dat ook in Nederland een grote hoeveelheid skabandjes te vinden is, hoewel daarin wel een grote vari�teit aan kwaliteit is: van aardig tot retestrak.

Rude Rich and The High Notes mag gerust tot de beste skabands van Nederland worden gerekend. De band grijpt terug op de oude Jamaicaanse ska en neemt, zoals op het album Soul Stomp, vaak oude skanummers opnieuw op. Dat komt ook ten goede aan die klassiekers, aangezien de oude opnames weliswaar nostalgisch klinken, maar de opnames helaas niet altijd voldoen aan de eisen van de hedendaagse muziekliefhebber. Als een retestrakke band als de High Notes dergelijke re-recordings maakt, klinkt ska weer zoals het ooit bedoeld was: op plaat, maar zeker ook live. Rude Rich and The High Notes hebben een reputatie als liveband hoog te houden. Daarmee krijgt de band ook veel waardering van de grondleggers zelf. Tijdens hun 10-jarige bestaan speelde de band al met veel grote namen, waaronder Winston Francis (de concertregistratie daarvan is onlangs op dvd uitgebracht) en trombonist Rico Rodriguez.

Na een optreden in Duitsland als begeleidingsband van Derrick Morgan (��n waarvan overigens ook een album is uitgekomen), stelde de �king of ska� The High Notes voor een gezamenlijk album op te nemen. De opnames daarvan vonden al in de zomer van 2003 plaats in de gloednieuwe High Notes Recording Studio (Morgan schijnt alle tracks in ��n keer opgenomen te hebben), maar het duurde nog zo�n vijf jaar voordat Derrick Morgan meets the High Notes in Amsterdam werd uitgebracht. De groep en zanger krijgen daarbij versterking van Rico Rodriquez en op enkele nummers van Sister Benji. Ska zoals je altijd al gehoopt had dat het zou klinken. Na een halve eeuw kun je wel stellen dat ska tijdloze muziek is, maar dankzij de nieuwe opnames van The High Notes kunnen ook de individuele skatracks de tand des tijds doorstaan.

Labels: