zondag 7 maart 2010

Labels: , , ,



vrijdag 12 februari 2010

Yes, they can

Het idee dat Californi� Nederland voorbijstreeft, dat het gidsland nu aan de Stille Oceaan en niet aan de Noordzee ligt en innovatie, creativiteit, ondernemerschap, marketing, en misschien wel het belangrijkste: passie, uit Amsterdam wegvloeien om in steden als Oakland op te duiken, hoor ik van alle cannabisactivisten en entrepreneurs die ik ontmoet. En ze hebben recht van spreken, want ze hebben allemaal in Amsterdam gewoond en gewerkt.
Freke Vuijst over Californi�, waar op 2 november een referendum wordt gehouden over de legalistatie van cannabis voor recreatief gebruik, deze week in Vrij Nederland.

De christen-democraten willen de coffeeshops afschaffen en niemand die zich tegen de toenemende repressie verzet. Nederlanders zijn apolitiek geworden.
Ed Rosenthal, deze week in Vrij Nederland.

Labels: , ,



zaterdag 11 juli 2009


AiAmsterdam
Met een groot 'staand terras' op de Noordermarkt in Amsterdam heeft een groep van circa 8000 hoofdstedelingen, onder wie kroegeigenaren, vrijdagavond geprotesteerd tegen het verbod om op terrassen in de stad staand te drinken. (...) Het protest vormde een onderdeel van de actie 'AiAmsterdam', waarin een groep Amsterdammers zich verenigd heeft om haar ongenoegen te uiten over "alle belachelijke regeltjes" van de gemeente.
AT5, vandaag.

Labels:



woensdag 8 juli 2009

Sluiting
Sluiting van de helft van de coffeeshops op de Wallen, zoals het stadsbestuur wil, zal ongunstig uitpakken voor het toerisme. Ook de buurt zit er niet op te wachten. Dat concluderen onderzoekers van de Universiteit van Amsterdam in hun rapport Coffeeshops in het hart van de stad. (...) Als de helft van de coffeeshops op en rond de Wallen zou sluiten, verwacht ��n op de vijf niet meer naar de stad te komen; en de helft 'minder vaak'.
De Telegraaf, 18 mei. Overgenomen uit de knipselservice van EssensiE

Labels: ,



vrijdag 27 maart 2009

Wil de helft van de Amsterdammers echt van de coffeeshops af?
CDA-voorzitter Peter van Heeswijk zegt in de Volkskrant van 21 maart dat de helft van alle Amsterdammers van de coffeeshops af wil. Maar is dat wel echt zo?
Door Derrick Bergman

Van Heeswijk's uitspraken vervulden mij met verbazing, maar het stond er toch echt: �Uit een onderzoek blijkt dat de helft van de Amsterdammers schoon genoeg heeft van het romantische beeld van coffeeshops. Als een relikwie van de flowerpowerperiode. De helft van de Amsterdammers is het hartstikke beu.� Na twee mailtjes wilde de CDA-voorzitter zijn bron wel noemen: een enqu�te onder 405 Amsterdammers, in november 2007 uitgevoerd door de Dienst Onderzoek en Statistiek van de gemeente, in opdracht van de CDA-fractie. Het onderzoek bestond uit vijf vragen. Vraag drie luidde: Moet het gedoogbeleid omtrent softdrugs worden afgeschaft? Hierop antwoordde 28 procent van de ondervraagden met ja en 66 procent met nee. De vraag of het drugsbeleid van de gemeente Amsterdam strenger moet worden, werd door 39 procent bevestigend beantwoord.

Hoe kan van Heeswijk op basis van dit onderzoek nu claimen dat de helft van de Amsterdammers de coffeeshops 'hartstikke beu' is? Door een specifieke vraag uit het onderzoek te veralgemeniseren: Vindt u dat coffeeshops in een straal van 250 meter rond scholen gesloten moeten worden? Op die vraag antwoordde 65 procent bevestigend. Zo komt van Heeswijk tot zijn conclusie, waar hij dan zelf de interpretatie bij verzint over 'het romantische beeld van de coffeeshops als een relikwie van de flowerpowerperiode'. Wie, zoals van Heeswijk, terug wil naar de tijd van huis- en straatdealers, wie honderdduizenden Nederlanders wil criminaliseren en de realiteit wil ontkennen, is een relikwie van ver v��r de flowerpowerperiode. 'Criminelen zijn trots op het CDA' concludeerde Hans van Duijn, voormalig voorzitter van de Nederlandse Politiebond, tijdens het Cannabis Tribunaal in Den Haag. �Want door het CDA en de andere partijen die het gedoogbeleid willen be�indigen zijn criminelen in staat crimineel te zijn, in de zwarte wereld hun werk te doen, enorme winsten te maken, de prijzen zelf te bepalen en dood en verderf te zaaien.�

Peter van Heeswijk mag best pleiten tegen coffeeshops en het gedoogbeleid, maar hij moet niet liegen over het aantal Amsterdammers dat het met hem eens is. Amsterdammers weten heel goed dat coffeeshops veel meer voor- dan nadelen hebben voor de stad. Ze begrijpen ook dat een verbod op coffeeshops een explosie van overlast zal veroorzaken. Dat blijkt wel uit het antwoord op de eerste vraag van het onderzoek: bent u voor of tegen het verbod op de verkoop van paddo's? Slechts 31 procent van de Amsterdammers blijkt voorstander van dit verbod. Maar die uitkomst heeft van Heeswijk wijselijk verzwegen.

Derrick Bergman is journalist en fotograaf en redacteur van maandblad EssensiE.

Labels: , , , ,



zaterdag 28 februari 2009

Weggepest uit de buurt (deel 6-slot)
Feuilleton voor maandblad EssensiE, door D.C. Lama. Voor eerdere delen, zie hier.

Uit de kelder van mijn flat in Overtoomse Veld (Amsterdam-Slotervaart) was op een dag de fiets van mijn vriendin gestolen. De huismeester van de flat, die was aangesteld om een oogje in het zeil te houden bij de veelal bejaarde bewoners, kon het dit keer (zie deel 4) niet gedaan hebben. Die was namelijk door de nieuwe eigenaar van het pand (Zorginstelling Cxrdxxn) vervangen door een groep vrouwelijke jongerenwerkers. Deze twintigers hadden tot taak een nieuwe bewonersgroep in de flat te begeleiden: een in aantal snel groeiende club van �jongeren met een probleemachtergrond�. De steeds verdergaande privatisering heeft er namelijk voor gezorgd dat de zorg een lucratieve business geworden, vooral voor de instellingen die met zo min mogelijk inspanning (dat zijn maar kosten) zo veel mogelijk zorg behoevende mensen weten onder te brengen.

Iedere zorggroep heeft een prijskaartje: die voor ouderen is lager dan die voor probleemjongeren, want probleemjongeren zijn politiek hip en ouderen worden sowieso al overal in het land voor een minimumprijs verwaarloosd. In mijn flat (waar ik toevallig tussen de hulpbehoevenden kon wonen - zie deel 4) hadden de bestuurders van Cxrdxxn (inkomen: circa 2 ton euro per jaar) daarom een mix van groepen neergezet met een zo hoog mogelijk rendement: bejaarden die het voortaan zonder een huismeester moesten doen, psychiatrische pati�nten (op de tweede verdieping, zie deel 3) die nachtenlang konden flippen zonder dat dat zelfs maar onderkend werd, en nu dus ook probleemjongeren, die daar op last van de Staat en onder het toeziend oog van Cxrdxxn ook zonder problemen mishandeld konden worden (zie deel 5).

De jongeren mochten in onze flat zelfstandig leren wonen. Dat leerproces kon ik van dichtbij meemaken: niet spugen op de gang, je muziek (al is het maar af en toe) op een normaal volume afspelen, �s nachts niet voor iemands slaapkamer luidruchtig staan ouwehoeren, je flat niet onder kladden nog vernielen... het waren allemaal lessen waar ze nog niet aan toe waren gekomen. Dat maakte het voor Cxrdxxn ook makkelijker toezicht te houden op de bejaarden: die durfden hun huis sindsdien nog amper uit. De �probleemachtergrond van de jongeren� wilde overigens nog niet zeggen dat ze crimineel waren, zo werd ons door Cxrdxxn op het hart gedrukt. Het was volgens de dames van het goede werk dan ook schandalig dat ik diezelfde jongeren ervan verdacht dat ze de fiets uit de kelder hadden gestolen. Tot mijn vriendin haar fiets gewoon voor de deur zag staan met een nieuw slot erom, en ��n van die jongeren de fiets tot de zijne rekende. Toen was alles ineens niet meer zo schandalig: dat was gewoon vervelend, niet meer dan dat.

Het was rond deze tijd dat de titel van dit feuilleton zo�n beetje tot me kwam: ik had het gevoel weggepest te worden uit de buurt. In principe natuurlijk alleen uit mijn flat, maar aangezien de rest van de buurt gesloopt dan wel grondig gerenoveerd werd, betekende dat ook dat ik Overtoomse Veld moest verlaten. Niet door de �Marokkanen�, zoals de media maar bleven bl�ren over de buurt, maar door een zorginstelling. Maar ik had nog geluk: in tegenstelling tot de bejaarden in mijn flat was verhuizen voor een dertiger als ik tenminste nog een optie.

En toen was het september (naar Joost Belinfante) en kwam ik �s avonds thuis na een dagje klussen buiten de deur. In de overloop hing de geur van uitpuilende vuilnisbakken; in de lift was weer iets nieuws op de muren gekalkt en een nieuwe poster van de zorginstelling sierde het prikbord met de woorden �Service en kwaliteit!� Ik opende mijn voordeur en zag achter mijn raam een soort levensgroot vuurvliegje bewegen. Ik rende direct door naar mijn balkon: daar stonden immers mijn drie buitenplantjes vol befaamde Lamawiet from the balcony in bloei. De vuurvlieg bleek een zaklantaarn te zijn, in de handen van een jongen die via het balkon van mijn buurmeisje naar mijn drie dames was geklommen. Hij probeerde te ontkomen door de levensgevaarlijke klim op zeker zeven meter hoogte weer terug te maken, maar ik greep hem nog net op tijd in zijn kraag. Vaak heb ik mij afgevraagd wat ik in een dergelijke situatie precies zou doen, maar ik reageerde gelukkig een stuk humaner dan wat ik eerder allemaal had bedacht. Het was een gastje van nog geen 15, 16 jaar; ik hoorde mijzelf een stomme preek houden over mijn en dijn, en dat ie gewoon had kunnen aanbellen als ie wat te blowen had willen hebben. Zo pacifistisch als ik graag wil zijn...

En was dat dan eindelijk voldoende reden om naar een nieuw huis op zoek te gaan? Nee, want die had ik al een paar weken eerder gevonden.

Labels: ,